هواي پاييزي و گرفته مهر...تنها توي شهري كه تموم خيابوناش دارن بهت دهن كجي ميكنن خيابونايي كه هر گوشه اش يه خاطره است ... خاطراتي كه شروعش بر ميگرده به بيست و چهار سال قبل چقدر زووود باورم نميشه هنوز هم همينم ... ساده و خيالپرداز دستهام تو جيب كاپشن كوتاه مشكيمه و شلوار جين سورمه اي پامه و يه تيشرت سفيد... سرم پايينه و دارم خط ترك آسفالت پياده رو دنبال ميكنم سر و صداي آدمها و بوق ماشينها...هيچ كدوم توجهمو جلب نميكنه مسخ و بي هدف دارم قدم ميزنم و آهنگهاي قديمي رو مرور ميكنم سخته...آخه با هر كدوم خاطره دارم...خاطرات شيريني كه حالا تلخند "فاصله گرفتي از من ديگه وقت

نشستم جلو پنجره و دارم بيرونو ديد ميزنم و قهوه ميخورم يه قطره از بخار پشت پنجره آروم سر ميخوره و بزرگ ميشه و بعد ...اروم ميچيكه رو پايه صندلي راكي كه اروم جلو و عقب ميره و من روش نشستم و دارم قهوه ميخورم درخت سپيدار حياطمون كه حالا ديگه برگهاي نارنجي و زرد و قهوه ايش بجاي شاخه ها از كف حياط دارن به من چشمك ميزنن و من دارم قهوه ميخورم گنجشكايي كه صداي جيك جيك مستونشون جاشو به قار قار كلاغاي سياهي داده كه به بدترين شكل ممكن روحمو آزار ميدن و من دارم قهوه ميخورم هندزفري توي گوشمه و غرق خيالات خودم و دارم قهوه ميخورم اينبار اما تو حوض حياطمون ماهي قرمزي نيست

فضاي تلاش و تكاپوي بچه هايي كه حالا اول مهر بابت مدرسه رفتنشون يه شهر رو از كسالت در اورده بودن پسر بچه هايي كه مث من با سرهاي تراشيده و لباسهاي نو و يا تعميري گاهي با سرعت و گاهي آروم به سمت مدرسه هاشون در حركت بودن و دخترايي كه به اميد ديدن دوستاشونو تعريف از كارايي كه كردن كوچه هار رو طي ميكردن تا سريعتر به مدرسه برسن اما اين ميون من.... تنها و سر به زير تو اين شهر غريب سوار بر يه دوچرخه 26 آبي رنگ كه تازه خريده بودمش و برا هر كدوم از چرخاش كلي گلپر نصب كرده بودم و تو حركت اروم دوچرخه ام تيك و تيك صدا ميداد ...راهمو به سمت سرنوشتي عجيب طي ميكردم شهر جديد... مد

امروز يه شعر توپ شنيدم درست همين روزها كه بهش نياز داشتم... شادم كه سودايي ندارم.. در سينه غوغايي ندارم آيينه ام خو كرده با شب... چشمي به فردايي ندارم اولین بار نیست که آرام گریه می کنماما اولین بارم است کهگریه آرامم نمی کند.. يه زماني گريه ميكردم و يه زماني هم گريه ارومم نميكرد اما حالا..خدايا شكرت خيلي زود نشونم دادي براي بعضي چيزا جنگيدن حماقته هر زمان که عاشق شدی بهفرهاد فکر کن.....کوه را کند، امانشد چقدر متنهاي دلنشينيه تكيه بر باد واقعا چقدر احمق بودم چقدر....

کارم از یکی بود و یکی نبود گذشت،من در اوج قصه گم شده ام….! ...این روزها بُرد با کسی ست که بی رحم باشداز دلتــــ که مایه بگذاریســوخـــــته ای . . .. لایق تو کسی نیست جز آن کسی که:تو را انتخاب کند، نه امتحان؛تو را حس کند نه اینکه لمست کند؛تو را بسازد، نه اینکه بسوزاند؛تو را بیاراید، نه اینکه بیازارد؛تو را بخنداند، نه اینکه برنجاند؛و تو را دوست بدارد و دوست بدارد و دوست بدارد... می نویسم سکوت هایم را سال هابعد شایدباستان شناسی ازبین این کتیبه های پردردپاییزی کشف کندخط میخی احساسم را واین رازسبز معجزه ی قرن شناخته شود...